بندرکیاشهر شهری ساحلی در جنوب دریای کاسپین، واقع در شرق گیلان و از سال ۱۳۰۶شهرداری این شهر تأسیس گردید و به نوعی در تاریخ مذکور شهر شد و یکی از قدیمی ترین شهرهای استان گیلان است.

تاریخ شهر بندرکیاشهر گره خورده با شیلات، در واقع «استفان لیانازوف» تاجر روسی نخستین پایگاه رسمی استحصال خاویار از دریای کاسپین را در این منطقه ایجاد کرد، با توجه به تاجر بودن به طبع رفاهیات خود کارکنان خود در بندرکیاشهر فراهم کرد.

شیلات بندرکیاشهر با وسعت تقریبی 7 هکتار و 24 بنا با معماری قدیمی روسی که شامل مهمانسرا، بنای صید و خاویارسازی، ساختمان سردخانه، کارگاه سریشم سازی، کارگاه نجاری، ساختمان ریاست، بناهای اداری و مالی، ساختمان های مسکونی، موزه خاویار، گورستان روس‌ها و… است. از مجموعه بناها، 14 بنا در سال‌ها 1386 تا 1398 در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

آپارت زغالی نمونه به جا مانده در مجموعه تاریخی شیلات نشان دهنده سابقه فرهنگ و هنر قبل از آمدن برق در بندرکیاشهر است.

بندرکیاشهر در سال 1288 بعد از رشت، انزلی و لاهیجان چهارمین شهر گیلان داری برق بود پس از بندررکیاشهر، شهر، رودسر، رامسر، فومن و تالش برق دار شدند، امکاناتی مانند: برق، روشنایی، درمانگاه، لوله‌کشی آب و شبکه تلفن مجهز بودند؛ امکاناتی که در زمان خود یک جهش بزرگ در زیرساخت‌های ساحلی ایران به شمار می‌رفت.

بندرکیاشهر گذشته شکوهمندتری نسبت به حال دارد به عنوان مثال در جریان جنگ جهانی دوم در سال1320 به چهار شهر مهم استان گیلان توسط روس‌ها بمباران شد یکی از این شهرهای بندرکیاشهر بود.

کیاشهر به استناد کتب قابل استناد ابتدا حسن کیاده به جهت پیشینه خاندان کیاییان نام داشت، در سال 1343 بندرفرحناز نامگذاری شد و در نهایت پس از انقلاب اسلامی ایران به نام کیاشهر نام‌گذاری شد.

عمارت لیازوف واقع در مجموعه تاریخی شیلات، این عمارت خانه تاجر روسی استفان لیازانوف می‌باشد.

پل چوبی بندر کیاشهر