کارشناسان معتقدند که با وجود ظرفیتهای اقتصادی، گردشگری و فرهنگی، ضعف مدیریت اجرایی و کمتحرکی مسئولان محلی باعث سکون مدیریتی و انزوای سیاسی در شهرستان آستانهاشرفیه شده و این عوامل اصلیترین مانع بازگرداندن شهرستان به مسیر توسعه پایدار هستند.
به گزارش گیل آمارد به نقل از آستانخبر؛ شهرستان آستانهاشرفیه، به عنوان یکی از نقاط مهم اقتصادی و گردشگری استان گیلان، همواره به دلیل برخورداری از منابع طبیعی غنی، استعدادهای انسانی توانمند و موقعیت جغرافیایی ممتاز، ظرفیت بالایی برای توسعه و رونق اقتصادی داشته است. این شهرستان در گذشته توانسته با تولید محصولات کشاورزی و جذب گردشگران نقش قابل توجهی در اقتصاد منطقه ایفا کند.
اما بررسی ساده اخبار منتشرشده طی چند یکی دو سال اخیر و همچنین نگاهی به روند پیشرفت توسعه در ابعاد مختلف فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و عمرانی نشان میدهد که روند توسعه در این شهرستان کند شده و سکون مدیریتی و اجرایی در آن به وضوح مشاهده میشود.
کارشناسان محلی بر این باورند که فقدان رویکرد توسعهمحور در مدیریت شهرستان و کمتوجهی به برنامهریزی راهبردی، مهمترین دلیل این وضعیت است. ضعف هماهنگی میان نهادهای دولتی، کمبود انگیزه در مدیران اجرایی و بیتفاوتی ناظران نسبت به عملکرد آنان باعث شده پروژههای توسعهای یا با تأخیر اجرا شوند یا در مراحل اولیه متوقف بمانند.
در حالی که نماینده شهرستان آستانه اشرفیه در سطح استان و کشور از جایگاه و تریبون قابل توجهی برخوردار است، به دلیل نبود بازوی اجرایی فعال در سطح شهرستان، باعث شده ظرفیتهای پیگیری پروژهها، دریافت و تخصیص اعتبار و استفاده از منابع موجود به طور کامل محقق نشود و بسیاری از پروژهها با کندی یا توقف مواجه شوند.
در چند ماه اخیر، شهرستانهای همجوار آستانهاشرفیه با برگزاری برنامههای گستردهای همچون جشنهای شکرانه، روز شهرستانها و مراسم ایام محرم توانستند نشاط اجتماعی و مشارکت عمومی را در سطح منطقه تقویت کنند.
در همین حال، آستانهاشرفیه با وجود سابقه طولانی و جایگاه بنیانگذار در برگزاری چنین رویدادهایی، به دلیل کمرمقی و فقدان عزم در مدیریت اجرایی و شهری، نتوانست برنامههای مشابهی را به مرحله اجرا برساند و این خلأ باعث شد فرصتهای ارتقای نشاط اجتماعی در شهرستان از دست برود.
برای برونرفت از این وضعیت، ضرورت دارد شهرستان آستانهاشرفیه مسیر توسعهمحور را در اولویت قرار دهد. تدوین سند راهبردی توسعه با اهداف کوتاهمدت و بلندمدت، تقویت تعامل میان نماینده شهرستان و مدیران اجرایی، ایجاد نظام انگیزشی برای مدیران و کارشناسان و تقویت نظارت و شفافیت در پروژهها میتواند گامهای اولیه و عملی برای احیای تحرک مدیریتی باشد. همچنین جذب مشارکت مردمی و بخش خصوصی و بهرهگیری از ظرفیت رسانهها در اطلاعرسانی و نظارت میتواند زمینه را برای بازگشت شهرستان به مسیر توسعه هموار کند.
با این حال، حتی بهترین برنامهها و پیشنهادها نیز تنها در صورتی قابل اجرا هستند که رفتار مدیریتی شهرستان تغییر کرده و فعالتر عمل کند و در عین حال انگیزه خدمتی و قدرت تصمیمگیری و ریسکپذیری خود را افزایش دهد که بدون این تغییرات، تحقق این برنامهها ممکن نخواهد بود.